 |
|
Galerij
De LindePoort stelt voor
tentoonstelling van Geert Segers
in De LindePoort
De
tentoonstelling liep van 24 september tot en met 20 oktober 2004
Fotograaf Geert Segers reisde eind mei 2004 samen met auteur August Thiry en gids Melkan Ishak naar Zuid-Oost Turkije en Noord-Irak. Ze bezochten er de laatste Assyrische christenen.
Dit resulteerde in een indringende fototentoonstelling, aangevuld met teksten van August Thiry. Visie sprak met Mechelaar Melkan Ishak, zelf ooit gevlucht uit Zuid-Oost Turkije.
VISIE: Hoe was het voor jou om terug te keren naar de plaats vanwaar je ooit gevlucht bent?
Melkan Ishak: Ik weet niet hoe ik mijn eerste stap in Hassana moet verwoorden. Ik was in eerste instantie erg blij maar sprakeloos en daarna enorm teleurgesteld en boos. Sprakeloos en blij omdat mijn droom om mijn geboorteplaats terug te zien na bijna 20 jaar eindelijk uitgekomen was. Het was echt onbeschrijfelijk. Maar ik was ook boos en teleurgesteld omdat de uitkomst van mijn droom niet meer overeenkwam met wat ik mij had ingebeeld. Hassana, het bergdorpje aan de Tigris - voor mij het paradijs op Aarde - was er niet meer. Diegenen die Hassana ooit bezocht hebben toen de tuinen nog vol fruit waren, de velden geel van de graanoogst, de bergen groen van het mooie gras en kleurig van de bloemen weet dat mijn geboortedorp echt uniek was. Maar nu was alles dor, de velden in brandgestoken en het dorp tot een ruïne herleid. Erg jammer dat een kandidaat EU-land zoiets in de 21ste eeuw nog mag begaan.
VISIE: Hoe is de situatie van de Assyrische christenen momenteel?
Melkan Ishak: In mijn geboortestreek, het Zuid-Oosten van Turkije zijn er bijna geen Assyriërs meer, maar in Noord-Irak zijn ze nog talrijk. Hun situatie is niet goed omdat zij naar de pijpen van de machthebbers moeten dansen. Vroeger was dat Saddam Hoessein, nu zijn het de Koerdische leiders. Zonder macht en oppositie krijg je blijkbaar geen gehoor. Het geeft hen soms het gevoel niet gewenst te zijn in hun geboorteland. Er is veel hoop, maar hoelang nog? Tot men alle gronden van de Assyriërs heeft afgepakt? Ik weet het niet. Een soort administratief zelfbestuur, een eigen provincie rond Ninive zou zeker een stap zijn naar de erkenning van de Assyriërs.
Waar zijn ze thuis?
Assyrische christenen van Ninive tot Mechelen
Eind mei 2004 reisde August Thiry samen met fotograaf Geert Segers en gids Melkan Ishak naar Zuidoost-Turkije en Noord-Irak.. Ze bezochten er de christelijke minderheid en die exploratietocht leverde drie reportages op. Een alternatieve kijk op bevrijd gebied.
De eerste reportage verscheen op 14 juli in het weekblad Tertio. Ze beschrijft een tocht door Klein Assyrië ten oosten van de stad Mosoel, waar de Iraakse christenen een krappe meerderheid vormen in hun eigen enclave die niet op de kaart mag staan. Good liberators – bad administrators, zo wordt de rol van de Amerikanen ter plekke kritisch ingeschat.
De tweede reportage handelt over de moeilijke relaties tussen de Koerdische meerderheid en de christelijke minderheid in de omgeving van Zakho en in Berwari, de bergstreek in het uiterste noorden van Irak bij de Turkse grens. Ook daar zijn de Assyrische christenen nog lang niet thuis. Vrij Koerdistan zorgt enkel voor eigen volk volgens de verontruste Assyriërs: Onder Saddam hadden we geen rechten. Nu wel soms? De reportage verschijnt in de loop van augustus of september in de weekendbijlage Trottoir van De Standaard.
De derde reportage volgt Assyrische vluchtelingen uit Antwerpen op de terugweg naar het gebergte van Hakkari in Zuidoost-Turkije. Ze willen hun dorp heropbouwen dat ze tien jaar geleden moesten verlaten als gevolg van de vuile oorlog tussen het Turkse leger en de Koerdische PKK. Dit is het verhaal van hun zeer voorlopige behouden thuiskomst op de alpenweide van Gheznakh, het verhaal van Hoog Stuivenberg in Turks Koerdistan. Deze reportage verschijnt eveneens in augustus of september in het weekblad Tertio. |
|
